حنجـره مصلوب
شرار و شور و سكون؟... از اساس ممكن نيست... جنـــاب عشق چنان با شكـــوه و مجهـول است.... كه درك ســـاحت آن با حـــواس ممــــكن نيست... 90 در قلب من تو هستی و حرفم دروغ نیست قلبــم شبـــیه منظــــره های شلوغ نیست در روبروی گـرمـــــی مهــــــــر تو آفتـــــــــاب چیزی شبــیه یک کــره ی بی فـروغ نیست درک شکـوه تو که چنــــان آب روشن است هـــــــرگـــز نیازمــند وجـود نبــــــــوغ نیست قلب تو عاشقانه پر از عقل و روشنی است این منتهــــای رشـــــد و تمام بلوغ نیست؟ اسفند ۹۰ بــي تـو از ميكـــده عشـق بـرون خواهـــــم شد آخـــر از قلــــه ي خود رفته نگون خواهـــــم شد بــي تو مــن بي خبـــــرم از دل و انديشــــه مرو خــويش داني كه من از هجر تو چون خواهم شد بـي تو از خـــانه خود بار سفــــر خواهـــم بست پــي ديـدار تــو راهــــي جنـــــون خواهـــــم شد بــي تـو اي راهنمـــايـــم بـه ره روشــــن عشـق مانده بر جاي و پر از شعر سكون خواهـــــم شد بي تو اي آنكـــــه مـــــرا جــــام سعــــادت دادي نزد هـــر خار وخسـي خار و زبون خواهـــــم شد بــي تــو تـا حوصلـــه ي اشــك نخواهـــم خنديد راهــي شهــــر پــر از فكـــر درون خواهـــــم شد بــي تــو من هيچـــم و از هيــچ نبــاشـــــد اثري بـي تــو وامـــانده و بيچـاره و دون خواهـــــم شد بي تو دنبـــال خيـــالات تــو مـــن خواهـــــم رفت عاقبت ساكن شهــــر سووشــون خواهـــــم شد مهر 77 خــدا تو را به گمـــانم خــــداي آتـش ساخت و بعد ... ارتش عشقت به ملك جانم تاخت ! من از نگـــاه تو تنهـــا هميـن به يادم هست : كه آتشــي ز محبت به جـــــان مـن انـداخت دلـــم حـــريف ضعيفــي بــراي عشــقت بود و روز اول بــــازي تمـــــام خـــود را باخـــــت چنـــان شـــديد دلـــم را تو مـنهـــدم كــردي كه مثل من به گمانم كسي تو را نشناخت نگــاه مـــال تـــو بــود و ... تمـــام تــــاوان را چقــدر يكطــرفه چشم هاي من پرداخت ... آبان نود از آن فضــــــای قدیمـی عبــــور می کرد و ... کتاب خاطـــره هــــا را مــــــرور می کـرد و ... به یـاد یار عـــــزیزی کـه یـک زمــــــان با او... دوبـاره یک غــــزل تازه جـــور مـی کــرد و ... برای وصـف قشنگ کســی که حـــالا نیست هــزار جمله به ذهنـــش خطـور می کرد و ... و صحــنه هــای رفـاقت بـه حـــالتـی واضــح درست صحنه به صحنه ظهـــور می کرد و ... هــوای عشـق جــدیــدی که مـــــال او باشد از آسمـــــان دلـــش دور دور می کــــــرد و... به اینکــه مـــانده سـر قـول و ادعـــاهــــایش تـرانـه خـوانی و حس غــــرور می کـــرد و ... و چشــم هــر که حسـود است با وفــــاداری بـه عشـق پاک قدیمیــش کور می کـــرد و ... که ناگهان ... به نگاهی جدید ... بر جا ماند... از آن فضـــای قدیمـــی عبـــور می کـــرد و ... خرداد ۹۰ نکند فکر کنی غم دوری تو در سینه فراموش شود . آتش عشق تو در زندگی ام مرده و خاموش شود. نکند فکر کنی حلقه ی مهر نگار دگری آمده در گوش شود یا دلم از غزل ماهرخی ، مست و بیهوش شود . نکند فکر کنی که تو رفتی و من از رفتنت آسوده شدم با رخ دلبرکی ، عشق در باختم و رفتم و آلوده شدم یا که دلباخته ی زندگی رنگی بیهوده شدم نکند فکر کنی بعد از آنی که تو را آخر آن کوچه شب از من دزدید و صدایی به تمنای نرفتن به وجودم پیچید و گل خاطر من در دل سبز تو هماندم خشکید خوب و آرام گذشته است زمان ! نکند فکر کنی اگر احساس تو از خاطره ام یادنکرد غزلت را ننویسم دیگر و نگیرم شب و روز ، شعر زیبای نگاهت از سر نکند فکر کنی قاب عکسی که تو با غنچه ی لبخند خود انداخته ای از سر تاقچه ی خاطره ام بردارم... نکند فکر کنی بی تو من هستم و شعری و دگر یاد تو نیست . نکند فکر کنی !! تیر 87 کیفــیت یعـنی همــین جنـــسِ قشــــنگِ مــــوی تو بهــــــتریـن خــلاقیـــت نـــوعِ فــِــــــرِ گیســــــوی تو حـالت زیبــاترین رنگیـن کمـــــان دانی که چیــست ؟ یــک فــــوتــــو از بــدتـــــــرین آرایـــــــش ابــروی تو ! گل که می گویند زیبا هست می دانـی که چیست؟ عکــــس نامرغـــــــوب و بـــی کیفیـتـــــی از روی تو بهترین مغزِ جهان هـــــم با ضـــــریبِ هـــــوش صــد مــــانده در فرمـولهــــــایِ خنــــده ی جـــــــادوی تو هـــر دلی را غــــرق احســـــاس بهشتـــی می کند یــک دقیـــقه زندگــی در گوشـــــه ای پهـــــلوی تو پهـــــــــلوانـــــان آرزو دارنـــــد تــــا روزی شــــــــوند شـب نشــین و روزگــــــردِ کوچکــــی در کـــــوی تو من شنیدم سمـــبلِ عطــــرِ جهــــان ، مشــکِ ختن رفتـــــه از رو پیــش عطـــــــرِ بی نظــــیر و بــوی تو نیســـت معــــروفیــّـــت نـامِ قشنگــــت بی دلــــیل چون کـــه روکــــرده قشنگــــی های دنیـــا سوی تو تابستان 89 نه در قلــبِ تو احساسی ، نه در من عقلـی انگاری اســاسـاً فــرقِ بسیـــاری ، تـو با دنیــــایِ من داری به شکلی واضـح و روشن ، به چشمـان خودم دیدم که موجود اسـت در چشمـت ، ز ســوزِ قطــب آثاری مـــرا دیــدی ... ولـــی تحقــیـر در چشمـــان تو پیـدا گمانم کشته ای چـون مـن ، به این ترفنـد بسیــاری دلــم خــون شد ، زبـانـم نا امید از خواهشــی دیگـر و در مجمــــوع بیـــتابم ! ، عجب آمـــــــار پــربــاری ! نه من دل می کَنم از تو، نه تو چشمی به من داری ولـی نـام تـو مـی مـــاند ، بـه روی قلــب مـن ، آری 90 تـو ای همــــــواره در خاطـــر... خـدا هست و تو هستی و غــزل هست حضــورت مثــل یک دنیـــا عسـل هست مـیـــان خـاطـــــــرم ... از خـــوبـــیِ تــو کتابی شعر و صــــد ضرب المثل هست بجــــز مُهـــرِ خیــــالت بـر دلــــم نیست مگــر مِهــــرِ تو را دیگــــر بــدَل هست ؟ و گــــــاهـی بیــن مـن با صــــد قـلنــدر بـرای دوسـتـی بـا تـو جــــــدل هـسـت بـــت مــن در خیـــالــم بــاش بسیـــــار که اینجـــا لات و عــزی و هبــل هست تـو ای همــــــواره در خاطـــر مپـنـــــدار کـه در مـن ردپــایی از اناالـ ... هســت صفــــای زندگــی یعنـــی همیـــن کـه : خدا هست و تو هستی و غزل هسـت ... 90 دیـگـــر بعیــــــد نیـسـت چشــمـم بــدونِ او هـرگـز نـبیـند آنچه که نامش قشنگی است! رفـت و نگفــت خـانه ی بعـــدیِ او کجـاسـت این شیوه هم برای خودش یک زرنگی است حتمـــــاً اتــاقِ کــوچــکِ مستـــأجـــریِ مـن در حـــدِّ کفــش هـای گـران قیمـتـش نبـــود دارایــی تــمــامِ اتـاقـــــم گمـــــــان کنـــــم هــــم قیمــتِ گــرانــی یــک ساعتـش نبود او بــود و از انـــرژی مـخـصــــوصِ بــودنـــش گلـــدان شمعـــدانیِ من غـــرقِ شعـــر بود هـرشـب به چشـمِ اختــر زیبــــای آسمــان یک جور ویــژه جوششـی از برقِ شعــر بود ... حالا کــه رفتــه حـالــت گـلـــدانِ شــادِ مـن بـا رنـگِ بــرگِ زردِ خـــرابی عــــوض شـــده گلـــدان شبیـــه اختــــرِ بـی نـور آسمـــــان شــایـد بطـــور ویــژه اسیـــر مـــرض شــده شـــاید که بعــــد رفتــــن داروی دردهـــــا کنــج اتاق ســاکـتِ خــود مبتـــلا شـــدم بــی قـدرتِ انــرژی مخصـــــوصِ بودنـــش من هم مریض و همــدم صـدها بلا شـدم شاید که نه... پس از لحظاتی که خوب بود حتماً حضورِ لحظه یِ افکــار واهــی است نـــور سپــیـد رفــت و اتــاق قشـنـگ مــن غاری اسیــرِ ظلمـت صدها سیاهی است ... ۹۰
جهان ، گنگ و مبهم زمین تنگ و تاریک و من سخت تنهای تنها ... هوا سرد و بوران و گهگاه از آتش غصه سوزان و من در میان چنان حالتی مانده حیران ... صدا انعکاس پریشان ناله دعا بی اثر بی هدف استخاره و بی نور و چشمک شود هر ستاره نماند گلی جز بنفشه و مرداب غم حاکم روح چشمه شود سبزی باغ در حد رویا و بی رنگ و بی روح ، دنیا ... اگر خوب خوبم ... اگر ... روزگاری نباشی ۸۷ تو نگاهت همیشه سَــم دارد ، چشم های تو سخت مسـمومند حرف هایت لبـــالب از طعــنه ، جملـه های تو زهــری و شـومنـد چشــم تـو غیــــر تو نمـی بیـنـد ، پوزخنـــدت شبیــه یک خنجـــر رنگ هــایـی کـه بر دلـت داری ، ناپـســند و کـــریه و مذمــومنــد مهــربانی گمـان کنـــم در تـو ، عنصـــری ناپـسنـد و نـایـاب است واژه هــای محـبـت و خــوبـی ، در مـــرام تـو سخــت مظــلومنــد شــدت تلــخی تـو را بعـضــی ، عـامــل مــرگ و میـــر می داننــد « مجمعُ الاَخم » این جهان هستی ، همه از خنده هات محرومند هـــر کـسی دل بیــاورد پـیشت ، مُهــر کفـش تو می خـورَد بر آن حکــم اعــــدام مـی دهــی فــوراً ، عاشقـــان تـو زود محکــومنـد 90 روی بومِ سپـیـدِ رویـت را ، دسـت حـق کـرده اســت نقـاشی حیف تو «صنعتِ خدایی» نیست،مال چشم و نگاه من باشی؟ دوست دارم که تا نفـس دارم ، عکسـی از قـــدرتِ نگاهــت را من بچـینـم کنــار هــم در دل ، مثل تکــــرارهــایِ یک کاشــی گرچه می دانـم عـاقبـت روزی ، تا همیشــه فراق خـواهـد بود بعــد از این بـا تو بـودنم آخــر ، زهـرخنــدِ طــلاق خــواهــد بود روز و شـب در هجــوم تاریکی ، بی حضـــور سپـیـــدی مهـرت در میــان بلای تنهــــایی ، لحظـــه ی اختنـــاق خـواهـــد بـود کـاش امـا نگــاه چشمـــانــت ، تـا همیشــــه بــرای من باشد بـا تمــــام حضـــور زیــبــایــش ، بـاعــث اعتــــلای مـن بـاشـد با وجـود تمام عــرفــان هــا ، کافــری اعتــــرافِ خـوبی نیست من مسلمانِ لحظه ای هستم ، که نگاهت خــدای من باشـد گـرچـه گفـتـم که حیـفِ تو اما ، مصــرعی کــرده اسـت درگیرم بـا تـو آزاد و راحـت از غــم هـا ، بی تو در حلـقـه های زنجـیـرم بی تو من « هم ترانه » ی مرگم ، قدّ بی ارزشیِ یک خاشـاک تو نباش و ببین که خیلی زود ، از غمت کنج خانه می میرم ... 90 این روزهـــــا یــک فـکــــرِ تزیینــی خـریده یـک قلــبِ بـی کیـفـیــتِ چیـنــی خـریـده بــا زحمــت بسیــار حـــوّا رفتـــه حــالا ... بـا پــول هــــای قلـکــش بینـــی خــریـده از آنـطـــرف آدم ولــــی از هــــر خیـــابـان یـک چنــد تـا حــوای تمــرینـــی خـــریـده بـا زیـرکی مخصـوص ذهــن دختـرک هــا! تـک جمــله هـــایِ نــاب تلقینــی خـریده آن خانمِ... دزدیده... دور از چشمِ همسر از یک نفر ... « درمان ِ بالینـی ! » خریده امــّـا بــرای مصـلحــت در بیــــن مــــردم یـک ظـــاهر سنجیــده یِ دینـی خـریـده مجنـــون اگــر بـود و معــاصــر بـا زمــانـه می دیـدی اش لیــلای ماشینـی خریـده شـایـد ببینــی سـالهــایِ بعـــد ، حتـــی هـر مـادری از یک دکـان ، نی نی خریده 90 آنچه در چشم تـو هست، غــزلی هست عجیـب حـرف هــای شکــرینـت ، عسلــی هست عجیـب مــــدتی هـســـت میــــــان دل مـــن با غــــم تـو بوســـه و نـــاز و نیـــاز و بغلـــی هســت عجیــب ایـن حکـــایت کـه شـــدم کشـتــه ی زیبــایی تـو حرف تکــــراری و ضـرب المَثـَــلی هسـت عجیـب همــه ی دیــن مـــرا جــــادوی چشـــم تــو ربــود چون که در عمق نگـاهت ، هُبلـی هست عجیـب خنـــده در صحـــنـه ی دیــدار ، بــه روی لــب تــو گـــاه بــر نقـــش خـــدایی بـدلی هسـت عجیـب خوش به حالم که به عشق تو نفس هست هنوز بی تو هــر لحـظـه بــرایـم اجــلی هسـت عجیب ۹۰ گاهی دل من غمزده مثـــل شقــــایق می شــود گاهی پر از ابهـــام و تشـویش دقایق می شـــود وقتی که فکرم می رود سـوی هــــوای عشق تو دل غیــــــر تــــو آزاد از کــل عــــلایق می شـــود وقتی که پای عشق زی ... بای تو می آید وسط دل بی خیــــال اعتبـــارات و ســوابق می شــود یک روز ، نه ، شب بود ،یک شب در حوالی سحر من خواب دیدم شعـــر من نـزد تو لایق می شود هر وقــت من در خاطــــرم بیمار گلهــا می شوم عطر حضورت دکتــــــری بسیار حـــاذق می شود ... هر روز این بیچـــاره دل می میـرد از عشق رخت فردا دوباره زنده ...اما ... باز ... عاشـق می شود 87 من برایت گـــاه قـــرمز ...گـاه آبی می شــوم محض خوشحالی تو آدم حســـابی می شوم هر زمـــانی در نگاهت ابر غــــم پیــــدا شـــود ویــژه ی چشم قشــنگت آفتابــی می شــوم من برای شــادی ات در اوج تاریکـــی محــــض یک شب بی انتهـــای ماهتــــابی می شــوم یا برای آسمــان سینــه ات شـــب هـای تــار بارش باران زیبـــــای شهـــــابی می شــــوم تــا کـــه دستـــان لطیــــفت باز آبـــادم کنــــد با سیاست باز هـم اوج خـــرابی می شـوم !! ۸۸ بــــرای با تو نشســـتن دوباره فرصـــــت نیسـت مــرا به یـــاد بیـــاور ! اگــر که زحـمـــت نیسـت بـرو که چـیـــز دگـــر از تـــو مــن نمی خـواهـــم همین که مهر تو دارم مگـر که نعـمـــت نیسـت مــن از غـمــی که تــو دادی هــنــوز در رنجــــم غم از تو آمـده پــس دیگــــرم شکـــایت نیسـت بیـــا ببـیـــن کـه غــریبـــانــه بـی تـو میگــریـــم قسم به عشق تو این گریه ام ز عـادت نیســت عجب که سهــم تـو از مـن هــر آنچه مــن دارم عجب که سهم من از تو به غیر محنت نیــست برای یــک نفســـی با تو عمـــر می بـخشــــم بـرای جلـب نگـــاهـت ولـی کفـــایت نیســــت ... مهر 85
عشق ممنوعه تو هم لیلا و هم شیـرین و هم هر آنچـه معشــوقه منم امـا فـقـط عــاشـق اسیــر عشــق ممنــوعــه من و عشق و امید اینجا نشسته چشم بـر راهت که بــرگــردی و بنـشینـی در آن بالای مجمـــوعـه وآن هنگام با مهـــری که در دسـتــان خـــود داری کمی هم زندگی آری تــو در ایـن جــان مخــــروبه چگــونـه اعتــیـــاد عشـق را سنجـیـده ای آخــــر کـه از مـن پــاک آمـد از رقیــبــان یکـســر آلــــوده تمام خواهـشـم این بــود : خــود بر دارم آویـــزی عجب من با طناب اینجا و اینجا نیست یک چــوبه فقط رؤیـاسـت انگــاری کــه از دسـت تو زیبــا رو بمــانــم یـک دقیــقــه راحــت و آرام و آســـــوده ۱۴ بهمن ۸۵ شــايد كه رنجِ حرفه ي جادو كشـيده است آنكـس كه بر جمـــــالِ تو ابـرو كشيده است با يك مــــدادِ معجــــزه شـــايد كسـي برات آهسته وِرد خوانده و گيسـو كشيـده است بــر بـــرج مهـــربانيـت دســت فرشتــــه اي با قـدرت بهشتــــي اش بارو كشيـده است از روي رنــگ و بـــوي تـو استـاد آسمــــــان گل را لطيف و تازه و خوشبو كشيده است فوق تمـــــام دســت ها ... دستِ خدا تو را زيبــا و نـاز و خوشـگـل و بانـو كشيـده است زمستان 1389 مَبر از یاد مرا ... که مرا طاقتِ این فاجعه نیست ! و مَپندار که از خاطرِ من یادِ چشمانِ تو بیرون برود . و مَپندار که در سینه ی من گلِ عشقِ تو بمیرد روزی ... شِکوِه اینگونه مکن : " که فلانی ما را ... آه ... از خاطر برد ...! و دگر عاشق دیروزیِ ما نظرش با ما نیست ... و نگاهش انگار پیِ جادویِ نگاهی دگر است . " مَبر از یاد مرا که نفس نیست مرا در همه عمر مگر آن آه که از غصّه برایِ تو کِشم خطی ار هست مرا روز و شب بهر رضای تو کشم ... و بدان بی تو نمیماند هیچ از همه آتشِ من حتّی دود ... مبر از یاد مرا که من از غصّه ی این فاجعه میمیرم زود ... خرداد 1386 پـرچـــمِ مــــرگِ مـــــرا حـــالا دگـــــر بـر بـام کن لطـف کـن با دستهــــایِ خـود مـــرا اعــــدام کن مـن گذشـتم از شفـــای تـو ، محـبت کن طبـیب مـــرگ را تجـــویزِ ایـــن بیمـــــارِ بـدفرجــــام کـن لااقـــل حــــالا کـه ایــن انــــدازه بیــــزاری ز مـن نفــرتـــت را بـا بیـــــان جملـــــه ای اعـــلام کـن قلـب مــن مـــالِ تـو باشــد ، باقــیِ جسـم مــرا سهــمِ صــدها گــرگِ آدم خـوارِ خـون آشـــام کن اتهامم عشق – من محکوم – قاضی هم تو باش حکــم اعدام – اعتراضی نیست – پس اقدام کن روح مـن حتـــی اگـــر از کشـــورِ مهـــرت گریخت دستگیـــرش کـن بـــه زنـــدان ابــد اعـــــزام کـن چون به دستـــانِ تـو مـردن آخــــرِ آرامـش است پـس محبــت کن مــــرا با دســت خود آرام کن ! 1389 با تو می مانـَم که از نـام تو دل آذیــــن شود ... تا که شرح عشقمان یک قصـــه ی دیرین شود آنـقَـدَر شــور از دلـم صَــــــرفِ نگــاهــت میکنم تا تمــام تلخـی چشمـــــــان تـو شیــرین شود آنچنـــان پـــرشـــور میـرقصــم کــه از تـأثیــر آن مـوجِ موهــــایِ تو هـــم یکـجــور آهنگــین شود مطـمئنــم هـــــم زمــــان بـا دیــدنِ لبخـــندِ تو چشمهــایم روبــروی هــر غمـــی رویـین شود جالب است اینکه : فقـط کافیـست تا نام تو را بر زبان آرم کـــه از آن خـــانه عطـــرآگیـن شود « دوستَت دارم » اگر جــزوِ گنــاهان من است دوست دارم تا گنـاهم باز هـــم سنگین شود ! 1389 همیشه آب و هـــــوایِ نگــــــات طـــوفانی درست مثل هجــــومِ تگــــــرگ می مـانی ! میان قلعــــه ی اخلاق تنـــــد چشمـــــانت همایِ مهــر و محـــبت همـــــــاره زنــــدانی تمــــام وقـت و همیـشه گــــــــره به ابــروها ز دست خُلـقِ تو چشمــم مــــــــدام بارانی نگــاه تنـد و کنــایه ، وَ حرفهـــــای درشـــت به دور ذهــــن تو جمع و به کــــــار مهمــانی میان سفره ی لطفت همیشه موجود است کباب فحش و فلک های سخـت سلطــانی چقـــدر اخـــم و بد اخـــلاقی و غــم و کینه بخنـد ،سبـز و صمـیمی به من ، به آسـانی ز عشق هیـچ نگفتی ... ولی بــدان این را که دوست دارمت ای گــل ، زیاد ، پنهــانی 27/5/86 (۱) دستهایت که پـر از سرما بود ... و نگاهی که گمانم همه اش یخ زده بود ... و حضورت که به تن داشت لباسی پـشمین ... *** همه گفتند زمستان شده است .. *** مرضِ عشقِ رقیب با تو درمان شده است ... *** چند روزی که گذشت مرضِ عشق به دیدارِ من آمد انگار ... من تو را در تبِ این درد سلامی دادم با جوابی که به گرمای سلامم دادی ... من کنون منجمدم ! من کنون دلسردم ! *** آری انگار زمستان شده است ... دیماه ۸۴ (۲) وقتی نباشی ... پستچی یک بسته غم می آورد تصـــــویـری از آینــــده با طـــرحِ عَــــــدَم می آورد عمری به رسمِ عاشقـی در گـل نظـــر کردم ولی گل با تمــــامِ خوشگـلی پیــشِ تو کـــم مـی آورد حتـــی رقـــابت بیــنِ تــو با گــل اگـــر برپـــا شود بلـبل بــه نفــعِ خوبیـَت صـــدها قســـم می آورد من تـازگی فهـمیـــده ام بی مهـــــربانی هـایِ تو حتــی درختِ ســرو هـم از غصـه خــــم می آورد لــــرزیدنِ قلــــــبم بــرایِ فکـــــرِ تنهـــا رفـتنــــت مــن را به یـــادِ فــاجعـــه در شهــر بـَم مـی اورد من خواب دیدم نیستـی ، وَ غم به قصدِ مـرگِ من یک قهــوه یِ قاجــــار با مخـلوطِ سـَـــم می آورد جادویِ من در شـاعـری تنهــا نوشتـن بود و بـس حـس تو صـــــدهـا شعـــر بـر لـوح و قلم می آورد آذر ۸۹
تو شیرینی ولـی من همّـتِ فرهـاد کـم دارم دل دیــوانــه یِ از عاشـقــی آبــاد کـــم دارم و نذرِ شیرِ چشمانت که سلطان وار میچـرخد شکاری مُنفعل هستم که یک صیّاد کـم دارم به قصد ساعتی پرواز در ایـن فصـل ماشیـنی هـــــوایِ روحِ از زنـــدانِ تـــن آزاد کـــــم دارم علی بابا منـم امـّـــا ، بـرای دزدیِ عشــقــت چهــل تـن دزدِ قـدرتمنــد از بغـداد کـــم دارم برای راندنم از خود،چنان کاری نمی خواهد ... شبیه ذرّه ای هستــم که تنهـــا بـاد کم دارم تو شیرینی و من امّا ،چه دور از رسم فرهادی بـرای اعتــراف خود ، کمـی فـریـاد کـم دارم ! 89 در اتاقی ... روی تختـــی ... توی شهــرِ لعنتی ... مانـــده در آغــــوش چِنـــدِش دارِ فقـــر لعنتـی ... توی کوچه ، پشت شیشه ، آسمان پوشیده بــاز یک لبـــاس تیــــره رنــگ از جنــــسِ ابر لعنتی ... پشت هم سیگار …هی سیگار ..دودی مثل مـه نا امیـــد و مــانــــده در زنـــدان زجــــــر لعنتی ... پرکشیده از لبـــش چیـزی که نامـــش خنـده بود تـه کشیـــده در وجـودش ظــــرف صبـر لعنتی ... دزدکـی در خاطــرش عکسـی نگــه میـداشت از آن کســــی که بـود حــــالا تـوی قهـــر لعنتی ... زیر لــب آهســـته لعنـت کرد آن کـــس را کــه او زندگــــی اش را ربـــود از او بــه مکــــر لعنتی ... بـــا مـِـــدادی روی دیـوار اتـــاق خــــود نوشـت : بـر ســـرم آوار شـــــو ای سقـفِ قبــر لعنـتی .. ســاعتـی میشد که دیگــــر واقعــاً او رفتــه بود تـوی فکر مـرگ بـا یـک جــــرعه زهــر لعنتی ... پاییز 89 تــو ترکـیـبــی از آب و آئـیــــنه ای شبـیــه نقــــوش سـفــالیــنه ای تــو ماننـــد نـام خــــدا در دلـــــم لطـیف و طــلایی و دیـرینـــــه ای هنـــوزم شبیـه همـــان روزهــا... صمـیمی و پـاکی و بی کیــنه ای و مــن مـطمئــنم کـه مانـنـــد آب تو شفـاف و بی سوء پـیشینه ای فقط نیست امروز این حس خــوب تو دلــدار دیـــــروز و پارینـــــــه ای و در هفتــه ی عـشقـبـــازی مــن همـــان شعــر زیبــای آدینــــه ای زدم در اتــــاق دل عکــــس تـو را که زیبـاترین فــــرم نـقشـینـه ای غُلـُو نیـست ایـن جمـلـه ی آخـرم تو تصویری از عشق در سیـنه ای ۸۹ خواهشـــی بـر لـب من هست ولـی تکـراری مـی شود دســت از اعـــدام دلـــم بــرداری ؟ دل من مـــال تو شد پـس دل خود را مَشِـکن بگذر از کشـتـن و ســرسختـی وخـود آزاری ثبــت کن محــض سند مصـــرع بعــدی مـــرا " تــو در اعمـاق دلـــم مثـــل خدا جــا داری " لهجه ی جاهلی وصف تو را هم عشق است واقعــاً دســـت مـــریـــزاد عجــب ســـالاری ! حکــم سختیـست ، بیا بگـــذر و آقـــایـی کن تو که در قصـــر دلـم حـاکم وســـردمـــــداری شهـــرونـدانه تقــاضــــای خــودم را گفــــتم بررسی کـن بـه کـَـرَم چـون که تو فرمانداری ۸۹ با شعرِ تو ، من هفت رنگِ رویِ کاشی می شوم در کاخِ زیباییِ تو نقّاش باشی می شوم حتماً اگر اندام تو الگویِ کار من شود من عاشقِ شیرینیِ پیکر تراشی می شوم چون بانویِ شایسته یِ سالی برای چشم من هر لحظه با لِنزِ دلم عکاس باشی می شوم در روزهای بی کسی ، دور از حمایت های تو یک عاشقِ بی عرضه یِ بدبختِ ناشی می شوم باید بمانی ، لج مکن ، بی نکته هایِ خوب تو دور از تمامِ اصل ها ، اهلِ حواشی می شوم 28/8/89
به چشم های قشنگت پنـــاه می آرم هــــزار حیـله برای گنــــاه می آرم منی که هیچ ندارم برای تو ، اما ... کمی غـــم و دو سه تا جعبه آه می آرم گمان کنم که تو چون بی وسیله ای پاکی برای مخ زدنت من کلاه می آرم برای آنکه تو در عمق عشق من باشی گروه حرفه ای حفر چاه می آرم ! برات شب که بیاید ستاره می چینم و توی کاسه ی آب عکس ماه می آرم غزل که سر برسد ، من ز ترس تنهایی ردیـف و قافــیه را اشتباه می آرم به اعتراض به اینکه دلت کنارم نیست به عمـــد قافیــه را افتضاح می آرم ... 89
و خواست تا که بماند برای او ، اما ... و دل دهد به طنینِ صدای او ، اما ... از آن به بعد کنارش شبیهِ عاشق ها بماند و بشود مبتلایِ او ، اما ... و در حرارتِ گرمایِ عشقشان باشد به زیرِ سایه یِ مویِ رهایِ او ، اما ... و خواست تا بگذارد همیشه پایش را برای همدلی اش جای پایِ او ، اما ... و بود شاد از اینکه در این زمانه ی سرد صمیمی است و شده آشنای او ، اما ... و لحظه های زیارت چنین دعا میکرد : « همیشه پاک بماند صفای او » ، اما ... و دزدکی تهِ دل از خدای خود می خواست شود برای همیشه خدایِ او ، اما ... قرار بود گناهی اگر از او سر زد ... ببخشد و گذرد از خطایِ او ، اما ... پنجشنبه 20/8/89 تبریز
| Design By : Pars Skin |
